Je m’appelle Françoise

 

De leukste dingen beginnen en eindigen voor mij meestal op Schiphol. Onderweg naar het vliegveld begint de voorpret al want alles is gedaan. De koffers zijn gepakt, het inchecken is gebeurd en de vakantiezin heeft zijn hoogtepunt bereikt. En dan moet de vakantie zelf nog komen!

Vorige week maandag vloog ik van Amsterdam in zo’n 1 uur en 20 minuten met KLM naar Bordeaux. Met regen bij vertrek en volle zon bij aankomst waren de reisomstandigheden ideaal te noemen. Samen met mijn moeder werd ik opgewacht door een trés gentille française die ons naar de Bed & Breakfast voor 1 nachtje bracht. Nous parlions français avec elle, maar het was niet altijd makkelijk. Toch hebben we het de hele week volgehouden om de Fransen in hun eigen taal te woord te staan. En na een week nous avons amélioré notre français un petit peu!

De volgende dag reden we met de trés gentille française naar ons appartementje aan de kust, waar we de rest van de week verbleven. Zonder auto (omdat we anders teveel zouden willen en gaan doen) maar met fietsen en een treinstation voor de deur begon het avontuur aan het bassin d’Arcachon. Deze prachtige baai achter de Atlantische kust ten westen van Bordeaux kenmerkt zich door vele kleine (toeristen) dorpjes, natuurgebieden vol vogels en het allerbelangrijkste: de productie van oesters. Een van mijn favoriete dingen aan Frankrijk is de bourgondische cultuur en ik kan over het eten en drinken alleen al uren vertellen. Ik zal hier dus een aparte blog aan wijden in plaats van dit verhaal tot een onmogelijke lengte te brengen. Voor nu een impressie. Een indruk van een week avec la meilleure de les meilleures!

Bordeaux – Miroir d’eau

IMG_3982

Bordeaux – liste des tarifs

IMG_3993

Bordeaux – Plaçe Lucien Victor Meunier

IMG_4009

Arcachon – Boulevard de la Plage

IMG_4046

La Hume – port/plage

IMG_4132

Arcachon –> Cap Ferret

IMG_4145

Cap Ferret – tarte au citron

IMG_4177

Cap Ferret – Mimbeau

IMG_4189

Cap Ferret – coquille bernard l’hermite

IMG_4225

La Hume

IMG_4270

Le Teich – réserve ornithologique

IMG_4282

Gujan Mestras – la maison de l’huître 

IMG_4343

Ik genoot ervan, et vous?

 

Advertisements

Lentekriebels

Wakker worden met blauwe luchten, vogeltjes die me mijn slaap ontnemen en een zonnetje dat zo fel schijnt dat het niet eerlijk voelt om nog vijf minuten langer in bed te blijven liggen. In mijn optiek bestaat er niets lekkerders dan het gevoel van de lente. Niets gaat er boven fietsen met mijn zonnebril op en het gevoel  krijgen de hele wereld aan te kunnen. Alles zien als een nieuwe mogelijkheid of uitdaging in plaats van bang te zijn voor het onbekende wat nog komen gaat. Aangename temperaturen zonder eraan te hoeven denken om een vest mee te nemen.

Zomer

De warme buitenlucht ruikt als een droom. Ik weet niet waarom al deze lenteverschijnselen me zo gelukkig maken maar gevoel kun je niet dwingen. Wanneer ik naar buiten stap en het ruikt naar lente dan trekt een gevoel van geluk door mijn hele lichaam. Het gevoel van een hoofdstuk wat is afgesloten, het hoofdstuk van koude en donkere dagen. Het is tijd voor nieuwe zin. Zin in alle nieuwe dingen die er staan te gebeuren dit jaar. Zin om plannen die er nog niet zijn te maken, of te dromen over wat er allemaal zou kunnen ontstaan. De lege bladzijden van mijn agenda zijn potentiële geluksmomenten die erop wachten om door mij ingevuld te worden.

zomer2

Zoveel mogelijk leuke dingen doen en zoveel mogelijk niet doen. Soms ook gewoon kijken hoe alles voorbij raast. Ademhalen, want het gaat allemaal weer voorbij. En dan storm ik voor ik het weet alweer af op de donkerte. De laatste mooie momenten in de tuin, het laatste ijsje van het seizoen en de laatste keer met de voetjes in de zee. Ik kijk weer terug op een prachtige zomer. Door mijzelf ingevuld, door mijzelf beleefd en aan mijzelf om met weemoed op terug te kijken tijdens de eerste najaarsbuien.

Gelukkig begint het allemaal pas net. De lentekriebels voel ik al sinds januari, maar de lente is er gelukkig pas sinds gisteren.

Onder de Dom

Warmte in de stad, in een andere stad. Utrecht, niet Amsterdam. Onbekende zijstraatjes, vreemde mensen, een 3-jarig jongetje dat in zijn eentje door de drukke winkelstraat loopt, ik voel me toerist. Een mini vakantie van 4 uur, maar wel zonder ijsjes. Want die zijn er om te delen, en om samen de vakantie te vieren. Nog even wachten tot de echte, grote vakantie.

20130426-091118.jpg