Wanna play tag with me?

Het is november. De maand van de snorren, de maand waarin de herfst echt zijn intrede heeft gedaan en de maand van de jonge vrouw. Volgens Anne van Vierentwintig Lentes althans. Zij bedacht 7 uiteenlopende vragen met betrekking tot het vrouw zijn, opgroeien en feminisme, en stelde deze aan drie bloggers (tag!). Aan hen de taak om ook met deze vragen aan de gang te gaan, en vervolgens weer door te geven aan drie andere bloggers. Aangezien ik mijn blog al gedurende tijd een beetje in de kou heb laten staan werd ik compleet verrast door een tag door Ashley! Vanwege een drukke week ben ik er niet eerder aan toegekomen om ermee aan de slag te gaan maar ik wilde het ook niet laten schieten. So, here we go!

1. Wat vind je leuk aan opgroeien? Zijn er ook dingen die je minder leuk vindt?
Hoe ouder ik word, hoe meer ervaren ik word. Dat is zonder twijfel het mooiste van opgroeien en ouder worden. Ik heb altijd het geluk gehad om op vakantie te gaan. Naar steden en landen heel ver weg, maar ook naar plaatsen die relatief een stuk dichterbij liggen. Ik denk dat elke vakantie of ‘reis’ me iets geleerd heeft. Iets over de wereld, de mensen die er wonen, de culturen die er bestaan maar voornamelijk over mezelf en wie ik ben. Soms zijn dit confronterende lessen, sommige zijn zelfs pijnlijk.  Maar zonder deze nieuwe inzichting zou ik niet degene zijn die ik nu ben. Klinkt een beetje als een cliché, maar ik geloof er wel in, en ik ben er trots op dat ik nu ben zoals ik ben. Trots dat ik tegelijkertijd onafhankelijk en afhankelijk kan zijn. Naast trotse gevoelens kenmerkt mijn ontwikkeling tot hoe ik ben geworden tevens het negatieve aspect van opgroeien in mijn optiek. Tegenstrijdig als het klinkt. Het pure genieten van het moment zonder teveel na te denken lijkt soms nog steeds een onmogelijke opgave. Hoewel ik hier name het laatste jaar al ontzettend in gegroeid ben, heb ik het grote verlangen dat ik ooit in staat zal zijn om mijn grote controle behoefte los te kunnen laten. De dingen iets meer easy-breazy te kunnen laten zijn, daar wil ik naartoe.

2. Op welke aspecten/successen in je leven ben jij het meest trots?
Moeilijk! Natuurlijk op mijn persoonlijke successen die ik tot nu toe bereikt heb. Uiteenlopend van het volbrengen van de Dam tot Damloop tot het behalen van twee Bachelor diploma’s en goed op weg zijn met mijn Master. Mijn doorzettingsvermogen en drive spelen daarbij een grote rol, en ik ben blij dat ik deze eigenschappen bezit. Daarbij is mijn blog iets waar ik trots op ben. Trots dat ik een plek heb waar ik schrijven, doen en laten mag wat ik wil. Trots dat ik daar kan uiten waar ik op dat moment behoefte aan heb, en dat er soms zelfs leuke reacties op komen! Ondanks mijn onzekerheid heb ik nooit de behoefte gehad om me op mijn blog niet te uiten zoals ik dat wilde. Ik heb hier altijd het gevoel gehad te kunnen zijn wie ik ben. Verder ben ik trots op de mensen in mijn leven, maar vooral ben ik heel blij met ze. Blij dat ik met ze kan praten als ik daar behoefte aan heb, met ze kan lachen en van ze kan leren.

3. Wat is voor jou ultiem jeugdsentiment?
Gevoel is een groot deel van mijn dagelijks leven. Ik voel altijd ergens iets bij. Als ik terugdenk aan mijn jeugd dan denk ik aan de weekjes weg in de herfstvakantie met mijn ouders, oma en zusje. Op weg naar een huisje in het bos, lekker speurtochten uitzetten en eindigen in het zwembad. Spelletjes doen voor de open haard en de heerlijkste soep van mijn eten. Wanneer het herfst wordt begint het buiten op een bepaalde manier te ruiken, waardoor ik weer even helemaal terugben bij die herinneringen. Heerlijk! Maar ook het tot in de late zomerse uurtjes buiten spelen met vriendjes uit de buurt tot nét voor het donker werd. Stoepranden, verstoppertje, paardje, van alles! Gewoon uren kunnen spelen zonder iets anders te willen doen.

4. Aan welke modegril heb jij je vroeger (helaas) overgegeven?
Haha geen zeer onflatteuze verhalen hier helaas! Ik was zo’n waai met alle winden mee type. Ik droeg puntschoenen in de puntschoenenperiode, droeg Cars tuinbroeken toen deze hip waren en droeg een compleet paarse outfit toen deze kleur (onterecht) als mooi werd beschouwd. Ik kan me echter een zekere tijd herinneren dat ik nogal ehm, jongensachtig gekleed door het leven ging. Spijkerbroek, fleecetrui en bergschoenen. Ik denk ook dat dat in mijn meest onzekere tijd was, zo rond een jaar of 14. Heeft denk ik een paar maanden geduurd en toen is het gelukkig wel weer goed gekomen. Samen met een vriendin begonnen we ons toen een beetje voor mode te interesseren, en gingen we elkaar cijfers geven over onze kleding die dag. Dit waren behoorlijk nette, rustige en normale combinaties (blousjes, broeken met een vouw en ballerina’s) maar we waren er zelf behoorlijk tevreden mee haha. Pas na de middelbare school toen ik in Amsterdam ging studeren durfde ik mezelf wat meer te laten zien en dat is gelukkig altijd zo gebleven. Ik draag wat ik leuk vind of waar ik zin in heb. I don’t care if you don’t love it, because I do!

16131_177706393000_1864605_n

I don’t care if I look like a hippie, I am confident in my own style ;)

5. Hoe denk jij over feminisme?
Eerlijk gezegd houd ik me daar eigenlijk niet zo mee bezig. Het is hier in Nederland vanzelfsprekend dat iedereen (zowel man als vrouw) eigenlijk kan doen wat hij of zij wil. Vergeleken met andere landen zijn wij denk ik een zeer vooraanstaand land op dit gebied. Ik denk dat iedereen die iets wil bereiken verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk, succes en ervaringen. Of je nu man of vrouw bent, why the hell should that make any difference? Er zijn natuurlijk de ouderwetse opvattingen dat vrouwen thuis moeten blijven en voor de kinderen moeten zorgen, het zwakkere geslacht zijn waarvoor gezorgd moet worden en minder hoog ingeschat worden in hun kunnen dan mannen. Dit soort opvattingen zijn nu gelukkig al redelijk gerelativeerd en komen in Nederland weinig meer voor. Het feit dat wij als vrouwen mannen laten betalen bij een eerste date daar gelaten ;) Steeds meer jonge vrouwen beginnen hun eigen bedrijf, zijn niet bang om hun stem te laten horen en behalen net zulke grote successen als mannen. Ik vind niet dat vrouwen iets hoeven te bewijzen puur omdat ze vrouw zijn. Iedereen (zowel man als vrouw) verdient gelijke kansen en de mooiste manier om dit te bereiken is samenwerking.

6. Heb jij weleens ervaren dat je anders (positief/negatief) werd behandeld vanwege je geslacht?
Dat kan ik inderdaad niet geheel ontkennen, en ik kan ook niet zeggen dat ik dit soms ook niet heel vervelend vind. Het eten laten betalen bijvoorbeeld vind ik helemaal niet erg! Ook de galantheid van het aannemen van je jas, of het aanschuiven van je stoel vind ik prima :) Aan de andere kant vind ik het dan ook helemaal niet erg om zelf te betalen of te trakteren, en kan ik mijn eigen jas ook prima ophangen. Wanneer ik merk dat ik negatief behandeld word, just because I’m a woman, dan negeer ik het. Het zegt genoeg over die persoon en de opvattingen die hij heeft, en ik heb niets tegenover diegene te bewijzen.

7. Wat zou je tegen je moeder willen zeggen?
Ik zou haar niets willen zeggen, maar een knuffel geven. En dan gaan we lekker wandelen, koffiedrinken, taartjes eten en kletsen. Things we do best together!

Uiteindelijk is het gelukt, enkele dagen later dan ik eigenlijk had gewild maar het staat erop! Ik ben superenthousiast geworden van het schrijven van dit stukje, en kan niet wachten om weer wat actiever te gaan bloggen. Natuurlijk wil ik ook drie andere mensen taggen. Drie mensen wiens blog ik al enige tijd bewonder, en waardoor ik me laat inspireren. Drie mensen die ik niet persoonlijk ken maar die door hun blogs te lezen wel regelmatig de revue passeren in mijn leven. Drie mensen waarvan ik benieuwd ben naar hun antwoorden op de vragen van Anne.

1. Lindsey
2. Lianne
3. Jolien

Wellicht zijn jullie al getagd, maar dan krijg ik jullie stukjes in ieder geval te lezen :)

Fijn weekend!

Advertisements

The tide is high

The urge to write in English is back so I decided to give into it. The urge didn’t just randomly come back to me though. It was caused by the presence of  an American person  in our house. She forced us to speak English all the time so nobody would feel left out during any conversation (I’m just kidding). I originally started blogging in English in 2006 and I’ve been switching between English and Dutch occasionally (leaving any French/Swedish/Japanese little blurtouts aside). This is one of those moments that I just really feel like sharing some English words with the little amount of readers I have left. It doesn’t matter, I understand.

Wedding pictures with the Erasmus crew

Erasmus_jump

So I’ve been enjoying the summer as much as I could. At least I tried to do so, by leaving this Holland country two times. My first goodbye was said when traveling to Sweden for a week to attend my friends wedding there. Ever since spending 5+ months in Sweden, arriving at Arlanda airport always makes me feel like I’m coming home. I had a perfect week. Being in Stockholm, Uppsala and Linköping in the presence of my friends felt so good that I didn’t want to leave. Luckily I had another trip to look forward to. Zakynthos, an Ionian island located just beneath Greece’s main land. I traveled there with a friend whom I’ve known since highschool.  Considering our mutual weird sense of humor this trip was bound to be a success. And it was. We laughed, ate, swam and relaxed a lot. And since it wasn’t exactly “the island of adventures” this was a perfect opportunity for me to truly lay back and do nothing. A thing I rarely like to do, but it was good.

The view from our favorite restaurant Aperitto

Photo Aug 11, 19 23 46

So now I’m awaiting my masters year at the uni; Clinical neuropsychology. I’m both excited and wanting it to be over ASAP. The latter coming from the strong sense of wanderlust that’s racing through my body. I blame Bali. I thank Bali. As soon as all of this is over, I’m heading back there. Back to exploring.

Until here, until next time :)

(L)even in disoriënt

Een week geleden is het alweer, dat ik mijn laatste blog schreef. Een periode waarin ik voor mijn gevoel een sprong in de tijd doormaakte. Het leven in de stad dat me de afgelopen jaren heeft gevormd tot wie ik nu ben, en waarbij ik me zo fijn voelde, heeft plaats moeten maken voor een terugkeer naar de omgeving waarin ik ben opgegroeid. Terug naar vroeger. Dit brengt een heel assortiment aan gevoelens omhoog; zowel emotioneel als fysiek. Het niet meer moeten van dagelijkse dingen als boodschappen doen of de was ophangen overschaduwt het niet meer hoeven ervan. Het niet meer kunnen van de dingen waar ik zo van hou, precies zoals ik het wil, dat mis ik.

Maar het is ook fijn. Fijn dat er altijd ergens een plek is waar ik terecht kan. Fijn dat die plek ook vertrouwd aanvoelt en me kent en naar me luistert.

Toch ben ik na een week nog steeds gedesoriënteerd. Ik bevind me nog steeds grotendeels in de stad, maar reis er per trein naartoe in plaats van op de fiets. Ik ga na het eten niet weer met de trein terug naar huis maar ben er al. Wanneer ik door de stad loop en mijn vertrouwde routes, winkels en straten herken, mag ik ze niet meer volgen; ze lopen nu immers anders af.

Het moeilijkste is om de hele situatie voor mezelf te concretiseren omdat ik mijn gevoel nog niet kan vertrouwen. Wanneer ik op centraal aankom zegt die: bus 18, 21 of 22, tram 9 of de metro naar Weesper; je bent met tien minuutjes thuis. Ik vond er sinds mijn 19e een thuis, en sinds tweeeneenhalf jaar voelt het ook echt als mijn thuis. Dit gevoel wil ik ook niet kwijt, want het wordt ook weer mijn thuis.

In de tussentijd geniet ik van de gezellige, leuke en mooie bijkomstigheden van mijn gevoelsmatige volksverhuizing. Met het strand, bos en een heleboel lieve mensen in de buurt is dat lang niet slecht!

Pins of the day!

Source: leilockheart.me via Danique on Pinterest


 Dani