In het vooruitzicht

Alhoewel, het is al februari! De maand die me altijd een goed gevoel bezorgt. Het is de maand voorafgaand aan de lente maand. De maand waarin de winter meestal pas echt losbarst in Nederland. De maand waarin er steeds meer sneeuwklokjes, narcisjes en krokusjes verschijnen, het ‘s ochtends steeds vroeger licht wordt en de vogeltjes mij uit bed fluiten. Heerlijk. Nog belangrijker dan al deze fijne dingen is dat ik halverwege februari feest vier. Mijn verjaardagsfeest, om precies te zijn. De afgelopen jaren heb ik mijn verjaardag een beetje links laten liggen; teveel gedoe, verhuizingen, drukte etc. Dit jaar is een mooi jaar; 2015. Het jaar waarin ik 29 word. Het jaar van de goede dingen na een jaar vol onrust en energievretende zaken. Dit jaar komen de dingen weer in balans. Worden de grenzen niet meer overschreden; nooit meer (behalve op het gebied van reizen waarin ik dit jaar nog vele grenzen hoop te overschrijden; te beginnen met WENEN volgende week!). Met alle nieuwe inzichten die ik vorig jaar heb opgedaan, en met alle mooie vooruitzichten van dit jaar vind ik dat ik wel een feestje heb verdiend. Ik ga mijn verjaardag gewoon 4 keer vieren (de week voor mijn verjaardag in Wenen, op mijn verjaardag met mijn collega’s op mijn werk en de week na mijn verjaardag met mijn familie, en ten slotte moet ik nog een feestje plannen met mijn vrienden). Misschien zelfs nog vaker, als het bevalt.

Ik heb ook al bedacht dat ik mijn 30e verjaardag volgend jaar ga vieren in de sneeuw. Waar en hoe ik dat verder ga vormgeven ga ik dit jaar rustig overdenken.

disney-quote

Advertisements

Wanna play tag with me?

Het is november. De maand van de snorren, de maand waarin de herfst echt zijn intrede heeft gedaan en de maand van de jonge vrouw. Volgens Anne van Vierentwintig Lentes althans. Zij bedacht 7 uiteenlopende vragen met betrekking tot het vrouw zijn, opgroeien en feminisme, en stelde deze aan drie bloggers (tag!). Aan hen de taak om ook met deze vragen aan de gang te gaan, en vervolgens weer door te geven aan drie andere bloggers. Aangezien ik mijn blog al gedurende tijd een beetje in de kou heb laten staan werd ik compleet verrast door een tag door Ashley! Vanwege een drukke week ben ik er niet eerder aan toegekomen om ermee aan de slag te gaan maar ik wilde het ook niet laten schieten. So, here we go!

1. Wat vind je leuk aan opgroeien? Zijn er ook dingen die je minder leuk vindt?
Hoe ouder ik word, hoe meer ervaren ik word. Dat is zonder twijfel het mooiste van opgroeien en ouder worden. Ik heb altijd het geluk gehad om op vakantie te gaan. Naar steden en landen heel ver weg, maar ook naar plaatsen die relatief een stuk dichterbij liggen. Ik denk dat elke vakantie of ‘reis’ me iets geleerd heeft. Iets over de wereld, de mensen die er wonen, de culturen die er bestaan maar voornamelijk over mezelf en wie ik ben. Soms zijn dit confronterende lessen, sommige zijn zelfs pijnlijk.  Maar zonder deze nieuwe inzichting zou ik niet degene zijn die ik nu ben. Klinkt een beetje als een cliché, maar ik geloof er wel in, en ik ben er trots op dat ik nu ben zoals ik ben. Trots dat ik tegelijkertijd onafhankelijk en afhankelijk kan zijn. Naast trotse gevoelens kenmerkt mijn ontwikkeling tot hoe ik ben geworden tevens het negatieve aspect van opgroeien in mijn optiek. Tegenstrijdig als het klinkt. Het pure genieten van het moment zonder teveel na te denken lijkt soms nog steeds een onmogelijke opgave. Hoewel ik hier name het laatste jaar al ontzettend in gegroeid ben, heb ik het grote verlangen dat ik ooit in staat zal zijn om mijn grote controle behoefte los te kunnen laten. De dingen iets meer easy-breazy te kunnen laten zijn, daar wil ik naartoe.

2. Op welke aspecten/successen in je leven ben jij het meest trots?
Moeilijk! Natuurlijk op mijn persoonlijke successen die ik tot nu toe bereikt heb. Uiteenlopend van het volbrengen van de Dam tot Damloop tot het behalen van twee Bachelor diploma’s en goed op weg zijn met mijn Master. Mijn doorzettingsvermogen en drive spelen daarbij een grote rol, en ik ben blij dat ik deze eigenschappen bezit. Daarbij is mijn blog iets waar ik trots op ben. Trots dat ik een plek heb waar ik schrijven, doen en laten mag wat ik wil. Trots dat ik daar kan uiten waar ik op dat moment behoefte aan heb, en dat er soms zelfs leuke reacties op komen! Ondanks mijn onzekerheid heb ik nooit de behoefte gehad om me op mijn blog niet te uiten zoals ik dat wilde. Ik heb hier altijd het gevoel gehad te kunnen zijn wie ik ben. Verder ben ik trots op de mensen in mijn leven, maar vooral ben ik heel blij met ze. Blij dat ik met ze kan praten als ik daar behoefte aan heb, met ze kan lachen en van ze kan leren.

3. Wat is voor jou ultiem jeugdsentiment?
Gevoel is een groot deel van mijn dagelijks leven. Ik voel altijd ergens iets bij. Als ik terugdenk aan mijn jeugd dan denk ik aan de weekjes weg in de herfstvakantie met mijn ouders, oma en zusje. Op weg naar een huisje in het bos, lekker speurtochten uitzetten en eindigen in het zwembad. Spelletjes doen voor de open haard en de heerlijkste soep van mijn eten. Wanneer het herfst wordt begint het buiten op een bepaalde manier te ruiken, waardoor ik weer even helemaal terugben bij die herinneringen. Heerlijk! Maar ook het tot in de late zomerse uurtjes buiten spelen met vriendjes uit de buurt tot nét voor het donker werd. Stoepranden, verstoppertje, paardje, van alles! Gewoon uren kunnen spelen zonder iets anders te willen doen.

4. Aan welke modegril heb jij je vroeger (helaas) overgegeven?
Haha geen zeer onflatteuze verhalen hier helaas! Ik was zo’n waai met alle winden mee type. Ik droeg puntschoenen in de puntschoenenperiode, droeg Cars tuinbroeken toen deze hip waren en droeg een compleet paarse outfit toen deze kleur (onterecht) als mooi werd beschouwd. Ik kan me echter een zekere tijd herinneren dat ik nogal ehm, jongensachtig gekleed door het leven ging. Spijkerbroek, fleecetrui en bergschoenen. Ik denk ook dat dat in mijn meest onzekere tijd was, zo rond een jaar of 14. Heeft denk ik een paar maanden geduurd en toen is het gelukkig wel weer goed gekomen. Samen met een vriendin begonnen we ons toen een beetje voor mode te interesseren, en gingen we elkaar cijfers geven over onze kleding die dag. Dit waren behoorlijk nette, rustige en normale combinaties (blousjes, broeken met een vouw en ballerina’s) maar we waren er zelf behoorlijk tevreden mee haha. Pas na de middelbare school toen ik in Amsterdam ging studeren durfde ik mezelf wat meer te laten zien en dat is gelukkig altijd zo gebleven. Ik draag wat ik leuk vind of waar ik zin in heb. I don’t care if you don’t love it, because I do!

16131_177706393000_1864605_n

I don’t care if I look like a hippie, I am confident in my own style ;)

5. Hoe denk jij over feminisme?
Eerlijk gezegd houd ik me daar eigenlijk niet zo mee bezig. Het is hier in Nederland vanzelfsprekend dat iedereen (zowel man als vrouw) eigenlijk kan doen wat hij of zij wil. Vergeleken met andere landen zijn wij denk ik een zeer vooraanstaand land op dit gebied. Ik denk dat iedereen die iets wil bereiken verantwoordelijk is voor zijn eigen geluk, succes en ervaringen. Of je nu man of vrouw bent, why the hell should that make any difference? Er zijn natuurlijk de ouderwetse opvattingen dat vrouwen thuis moeten blijven en voor de kinderen moeten zorgen, het zwakkere geslacht zijn waarvoor gezorgd moet worden en minder hoog ingeschat worden in hun kunnen dan mannen. Dit soort opvattingen zijn nu gelukkig al redelijk gerelativeerd en komen in Nederland weinig meer voor. Het feit dat wij als vrouwen mannen laten betalen bij een eerste date daar gelaten ;) Steeds meer jonge vrouwen beginnen hun eigen bedrijf, zijn niet bang om hun stem te laten horen en behalen net zulke grote successen als mannen. Ik vind niet dat vrouwen iets hoeven te bewijzen puur omdat ze vrouw zijn. Iedereen (zowel man als vrouw) verdient gelijke kansen en de mooiste manier om dit te bereiken is samenwerking.

6. Heb jij weleens ervaren dat je anders (positief/negatief) werd behandeld vanwege je geslacht?
Dat kan ik inderdaad niet geheel ontkennen, en ik kan ook niet zeggen dat ik dit soms ook niet heel vervelend vind. Het eten laten betalen bijvoorbeeld vind ik helemaal niet erg! Ook de galantheid van het aannemen van je jas, of het aanschuiven van je stoel vind ik prima :) Aan de andere kant vind ik het dan ook helemaal niet erg om zelf te betalen of te trakteren, en kan ik mijn eigen jas ook prima ophangen. Wanneer ik merk dat ik negatief behandeld word, just because I’m a woman, dan negeer ik het. Het zegt genoeg over die persoon en de opvattingen die hij heeft, en ik heb niets tegenover diegene te bewijzen.

7. Wat zou je tegen je moeder willen zeggen?
Ik zou haar niets willen zeggen, maar een knuffel geven. En dan gaan we lekker wandelen, koffiedrinken, taartjes eten en kletsen. Things we do best together!

Uiteindelijk is het gelukt, enkele dagen later dan ik eigenlijk had gewild maar het staat erop! Ik ben superenthousiast geworden van het schrijven van dit stukje, en kan niet wachten om weer wat actiever te gaan bloggen. Natuurlijk wil ik ook drie andere mensen taggen. Drie mensen wiens blog ik al enige tijd bewonder, en waardoor ik me laat inspireren. Drie mensen die ik niet persoonlijk ken maar die door hun blogs te lezen wel regelmatig de revue passeren in mijn leven. Drie mensen waarvan ik benieuwd ben naar hun antwoorden op de vragen van Anne.

1. Lindsey
2. Lianne
3. Jolien

Wellicht zijn jullie al getagd, maar dan krijg ik jullie stukjes in ieder geval te lezen :)

Fijn weekend!

Rennen voor je leven!

Als ik terugkijk naar mijn laatste blog zie ik dat ik die alweer 24 dagen geleden geschreven heb. Ik heb wel vaker gezegd (op oude blogs) dat ik frequent berichtjes zou posten maar toen ik deze breakfastatme begon dacht ik echt dat ik dat zou doen. Het is geen gebrek aan inspiratie of zin. Het is niet dat ik elke dag niet even een halfuurtje voor mezelf heb waarin ik iets kan schrijven. Wat het dan wel is weet ik niet. Gelukkig drong het net tot me door dat ik me altijd zo fijn voel na het schrijven. Fijn, opgelucht. Alsof ik mijn gedachtenstroom even los kan laten en hier neer kan zetten. Even bewaren voor een later moment.

Ik kom net terug van een rondje hardlopen en dat gaat al een tijdje niet zoals ik wil dat het gaat. Qua conditie gaat het goed, mijn benen hebben nergens last van en kunnen na de 5 km. die ik iedere keer maximaal haal nog best wel even doorlopen. Mijn ademhaling verstoort de boel, en de druk op mijn borst die ik continue voel. Ik probeer zo min mogelijk op mijn ademhaling te letten maar helemaal loslaten lukt niet. Ik denk dat dat mijn grote probleem ook is, loslaten. Waarom voel ik die druk continue? Waarom schiet ik bij ieder onvoorziene gebeurtenis, geluid of gedachte in de stress? Bewust probeer ik dit te relativeren, en ik weet ook dat er niets aan de hand is. Maar waarom gaat het dan niet weg?

Omdat schrijven me in het verleden door tijden van spanning maar ook zeker van ontspanning regelmatig begeleid heeft, keer ik me ook nu weer tot de pen/toetsenbord/etc. Ik ervaar mijn gevoelens bewust maar raak ze onbewust niet kwijt. Daarom laat ik ze hier vrij, waar ze kunnen blijven tot ik ze weer in me op wil nemen. Het zijn tekens die ik niet kan en mag negeren, en die op de lange termijn bijdragen aan mijn zelfontwikkeling. Op dit moment weet ik nog even niet wat ik ermee aan moet. Tot dit wel het geval is laat ik ze even hier. En ik ren even weg.

This one was in order…

 

 Dani