The tide is high

The urge to write in English is back so I decided to give into it. The urge didn’t just randomly come back to me though. It was caused by the presence of  an American person  in our house. She forced us to speak English all the time so nobody would feel left out during any conversation (I’m just kidding). I originally started blogging in English in 2006 and I’ve been switching between English and Dutch occasionally (leaving any French/Swedish/Japanese little blurtouts aside). This is one of those moments that I just really feel like sharing some English words with the little amount of readers I have left. It doesn’t matter, I understand.

Wedding pictures with the Erasmus crew

Erasmus_jump

So I’ve been enjoying the summer as much as I could. At least I tried to do so, by leaving this Holland country two times. My first goodbye was said when traveling to Sweden for a week to attend my friends wedding there. Ever since spending 5+ months in Sweden, arriving at Arlanda airport always makes me feel like I’m coming home. I had a perfect week. Being in Stockholm, Uppsala and Linköping in the presence of my friends felt so good that I didn’t want to leave. Luckily I had another trip to look forward to. Zakynthos, an Ionian island located just beneath Greece’s main land. I traveled there with a friend whom I’ve known since highschool.  Considering our mutual weird sense of humor this trip was bound to be a success. And it was. We laughed, ate, swam and relaxed a lot. And since it wasn’t exactly “the island of adventures” this was a perfect opportunity for me to truly lay back and do nothing. A thing I rarely like to do, but it was good.

The view from our favorite restaurant Aperitto

Photo Aug 11, 19 23 46

So now I’m awaiting my masters year at the uni; Clinical neuropsychology. I’m both excited and wanting it to be over ASAP. The latter coming from the strong sense of wanderlust that’s racing through my body. I blame Bali. I thank Bali. As soon as all of this is over, I’m heading back there. Back to exploring.

Until here, until next time :)

Advertisements

F-O-X

Matthew Fox: F-O-X.
Kathleen Kelly: That is amazing, you can spell “fox”! Can you spell “dog”?
Matthew Fox: F-O-X.

Aan deze passage uit de film ‘You’ve got mail‘ met Tom Hanks en Meg Ryan moest ik denken toen ik over de titel van dit stukje nadacht. Wat was het leukste van de afgelopen week? Wat is een passende naam voor de dingen die ik de afgelopen week meemaakte? Toen wist ik. Het was niet eens moeilijk, en zelfs pas vandaag gebeurd. Vanmorgen tijdens het hardlopen zag ik een vos, vlakbij!

Ik rende met mijn vader door het duin en we naderden de strandopgang. We renden over een lange weg tussen de hobbelige duingrassen en op het einde van de weg zag ik hem staan. Hij keek onze richting op en liep daarna het duin in. Ik heb in het bos hier nog nooit een vos gezien! Aan het einde van de weg keken we nog of we hem zagen, er niet vanuit gaande natuurlijk dat hij er nog zat. Maar… hij zat op nog geen twee meter afstand te loeren naar een muis of een ander beestje. Ineens sprong ie met vier pootjes tegelijk omhoog naar zijn prooi toe. Helaas had ik geen telefoon bij me om een foto te maken, maar het was zo mooi om te zien! Daarna zijn we verder gerend naar het strand, voelden we even aan de zee, namen we een schelpje mee terug als trofee en schreef ik onze namen en de datum in het zand met #run erachter.

Tijdens de run bleef het droog maar nu komt het alweer met bakken uit de lucht. De gezellige herfst met de mooie kleuren van de bomen overgoten met een warm zonnetje lijkt een dezer dagen niet meer te gaan gebeuren. Dan moeten we het zelf maar leuk maken. Stukjes schrijven, kaarsjes branden en de keuken in want door dit weer krijg ik enorme zin om te koken en bakken!

Vorige week wandelde ik nog heerlijk door het bos en nam ik voor de verandering eens mijn camera mee voor heerlijke herfstfoto’s.

De rest van de week is ook omgevlogen. Het was een week vol nieuwe vakken en boeken over klinische neuropsychologie. Een week vol artikelen die gelezen moesten worden over intelligentie en de hersengebieden die daar bij betrokken zijn. Een halve week vol logeerpartijtjes en gezelligheid. En een week vol zelfgemaakte pompoensoep en banananut loaf. Recepten volgen!

Nu is het tijd voor een feestje bij mijn nichtje die eventjes terug is uit Australië. Welcome to the 26 club cous!

Dani

Who’s that girl?

Mijn pogingen tot het vrijlaten van de gevoelens ging de afgelopen dagen niet zoals gepland. Ze bleven hangen, tenzij iets groters mijn aandacht trok. Met het wegeschrijven van de dingen waar ik onbewust over inzit, los ik niets op. Ik heb er veel over nagedacht en ben tot het volgende gekomen. Het gevoel gaat niet weg tenzij ik er geen aandacht aan geef. Geen aandacht geven aan zo’n vervelend gevoel is moeilijk, maar niet onmogelijk. Ik probeer me nu vooral te richten op de gevoelens die er niet zijn, namelijk: rust, onbezorgdheid en onzelfbewustzijn. En hoewel ik normaal gesproken van ‘s ochtends vreog tot ‘s avonds laat alles overdenk en in structuren leef, wil ik nu spontaan leven en gewoon dingen doen. Alles loslaten en toegeveven aan spontane ingevingen. Niet meer om negen uur de wekker maar gewoon wakker worden wanneer ik daar zin in heb. Niet meer eerst alle rotklusjes en verplichtingen afwerken voor ik mezelf toesta van iets te genieten. Niet alles volgens het boekje willen doen maar er mijn eigen invulling aan geven. Durven om mezelf te zijn en niet wat iedereen van me verwacht te zijn. Meer schrijven, lezen, creëren! Trots zijn op wie ik ben en me realiseren dat ik voor niemand onderdoe.

Buiten dit hele gedoe geniet ik enorm van de vakantie. Parkhangen, de stad doorlopen in de aanhoudende warmte, genieten van ijsjes, salades en water uit mijn nieuwe roze Bobble. Twee weken oppassen in mijn oude gezellig buurtje, en daarna nog een weekje in het huis waar ik voor het eerst op mezelf ging. Het hardlopen probeer ik ook vol te houden, geen lange afstanden maar de 5 kilometer loop ik toch binnen het halfuur. Ik geniet van nieuwe series zoals New Girl, de net ontdekte genialiteit van The Big Bang Theory en het oude vertrouwde Reba. Deze laatste serie heb ik leren kennen in Amerika, en gaat over een all American family in Texas. De oudste dochter heeft een vriend van wie ze op haar 17e zwanger raakt. Zij is cheerleader, hij footballplayer, en beiden zijn niet bepaald grote lichten. Een quote van hem de footballplayer, Van, vond ik wel toepasselijk voor deze blog:

There is a lot to think about Cheyenne, and you know I hate to think a lot.

In de meeste situaties zou het uitspreken van deze woorden waarschijnlijk als dom en onbezonnen worden beschouwd. Voor mij is deze quote op dit moment juist geschikt als tijdelijke leefregel. Ik overdenk de dingen die vanzelfsprekend zijn en geen extra aandacht behoeven. Ik wil het niet, maar het gebeurt automatisch. Er zullen altijd dingen blijven waar over nagedacht kan worden. Maar niet alles. Er is veel om over na te denken, maar ik laat het gaan. Ik ga het niet meer doen. Ik ga mijn gedachten omzetten in daden en daarvan genieten zonder complete voor- en na-analyse. Ik ga het doen.

* Kleine update. Net terug van hardlopen waarbij ik mijn ademhaling onder controle probeerde te houden. Het drukkende gevoel op mijn borst was waarschijnlijk het gevolg van teveel inademen en te weinig uitademen. Er komt dan teveel zuurstof (CO) het lichaam binnen, en er onstaat een tekort aan koolzuurgas (CO2). CO2 zorgt ervoor dat de CO door het lichaam wordt opgenomen. Kortom, ik moet regelmatiger en meer uitademen. Dit heb ik direct geprobeerd tijdens mijn run, en het ging een stuk beter dan de vorige keer! Ik was heel erg blij. De Dam tot Damloop in september komt namelijk al een stuk dichterbij, en ik wil de 16 natuurlijk wel halen! Voor nu doe ik het rustig aan, maar het begin is er in ieder geval.

Can’t leave without a pin…

 

Dani