In het vooruitzicht

Alhoewel, het is al februari! De maand die me altijd een goed gevoel bezorgt. Het is de maand voorafgaand aan de lente maand. De maand waarin de winter meestal pas echt losbarst in Nederland. De maand waarin er steeds meer sneeuwklokjes, narcisjes en krokusjes verschijnen, het ‘s ochtends steeds vroeger licht wordt en de vogeltjes mij uit bed fluiten. Heerlijk. Nog belangrijker dan al deze fijne dingen is dat ik halverwege februari feest vier. Mijn verjaardagsfeest, om precies te zijn. De afgelopen jaren heb ik mijn verjaardag een beetje links laten liggen; teveel gedoe, verhuizingen, drukte etc. Dit jaar is een mooi jaar; 2015. Het jaar waarin ik 29 word. Het jaar van de goede dingen na een jaar vol onrust en energievretende zaken. Dit jaar komen de dingen weer in balans. Worden de grenzen niet meer overschreden; nooit meer (behalve op het gebied van reizen waarin ik dit jaar nog vele grenzen hoop te overschrijden; te beginnen met WENEN volgende week!). Met alle nieuwe inzichten die ik vorig jaar heb opgedaan, en met alle mooie vooruitzichten van dit jaar vind ik dat ik wel een feestje heb verdiend. Ik ga mijn verjaardag gewoon 4 keer vieren (de week voor mijn verjaardag in Wenen, op mijn verjaardag met mijn collega’s op mijn werk en de week na mijn verjaardag met mijn familie, en ten slotte moet ik nog een feestje plannen met mijn vrienden). Misschien zelfs nog vaker, als het bevalt.

Ik heb ook al bedacht dat ik mijn 30e verjaardag volgend jaar ga vieren in de sneeuw. Waar en hoe ik dat verder ga vormgeven ga ik dit jaar rustig overdenken.

disney-quote

Advertisements

The tide is high

The urge to write in English is back so I decided to give into it. The urge didn’t just randomly come back to me though. It was caused by the presence of  an American person  in our house. She forced us to speak English all the time so nobody would feel left out during any conversation (I’m just kidding). I originally started blogging in English in 2006 and I’ve been switching between English and Dutch occasionally (leaving any French/Swedish/Japanese little blurtouts aside). This is one of those moments that I just really feel like sharing some English words with the little amount of readers I have left. It doesn’t matter, I understand.

Wedding pictures with the Erasmus crew

Erasmus_jump

So I’ve been enjoying the summer as much as I could. At least I tried to do so, by leaving this Holland country two times. My first goodbye was said when traveling to Sweden for a week to attend my friends wedding there. Ever since spending 5+ months in Sweden, arriving at Arlanda airport always makes me feel like I’m coming home. I had a perfect week. Being in Stockholm, Uppsala and Linköping in the presence of my friends felt so good that I didn’t want to leave. Luckily I had another trip to look forward to. Zakynthos, an Ionian island located just beneath Greece’s main land. I traveled there with a friend whom I’ve known since highschool.  Considering our mutual weird sense of humor this trip was bound to be a success. And it was. We laughed, ate, swam and relaxed a lot. And since it wasn’t exactly “the island of adventures” this was a perfect opportunity for me to truly lay back and do nothing. A thing I rarely like to do, but it was good.

The view from our favorite restaurant Aperitto

Photo Aug 11, 19 23 46

So now I’m awaiting my masters year at the uni; Clinical neuropsychology. I’m both excited and wanting it to be over ASAP. The latter coming from the strong sense of wanderlust that’s racing through my body. I blame Bali. I thank Bali. As soon as all of this is over, I’m heading back there. Back to exploring.

Until here, until next time :)

Sneeuw; oh nee, niet…

Zo werd ik vrijdagnacht wakker en kleurde de lucht nog prachtig oranje, zo is de lucht stormachtig blauw/grijs/paarsachtig en is er geen spoortje wit meer te vinden. Het weer is zo onvoorspelbaar als het maar kan, met aanhoudende kou als constante factor, helaas. Liters thee gaan er doorheen deze dagen, vooral gemberthee met honing. Als het zonnetje zich tevoorschijn tovert wil ik nog wel eens even aan de warmte van de kachel ontsnappen om te gaan wandelen. Heerlijk door het bos en mooie foto’s maken van het licht dat tussen de blaadjes door valt op de natte grond.

Natuurlijk werd er ook Sinterklaas gevierd; in een huisje met open haard in het bos. Heerlijk nostalgisch. We pakten cadeautjes uit voor de open haard, dronken thee met pepernoten en lekkere taartjes uit Arnhem, en lazen kunstige gedichten voor. De dag daarna was het stralend weer, in tegenstelling tot in Noord-Holland, dus ontdekten we de bossen van de Veluwe. Na een wandeling zonder wild aanschouwd te hebben, ook al waren we nog zo stil, keerden we terug naar het huisje. De sauna werd aangezet, de handdoeken klaargelegd en toen was het tijd voor een welverdiend uurtje stomen. Ondertussen werd het eten gemaakt en konden we zo aanschuiven toen we schoon en zacht en slaperig het zweethok verlieten.

Hieronder een kleine impressie van de gezellige dingetjes die het najaar en de winter met zich meebrengen.

Foto's december

VLNR en van boven naar onder:
 wandelen in het duin  thee met speculaasjes in het dorp met mijn nichtje  mijn vader die sneeuwruimt in de tuin  gebroken bomen van alle storm op de Veluwe  concert Calexico in Paradiso met vriendinnen  thee in Arnhem bij een heel gezellig caféetje met mijn moeder  jaarlijkse pietjes kijken traditie in de Bijenkorf  oppassen bij Meesje  cadeautjes bij de open haard in het bos  blaadjes!  zie de zon schijnt door de bomen  intocht Sinterklaas in het dorp 

Toch niet helemaal erg als ik het zo voor me zie, soms is de winter best genieten…

 Dani

Handenvol bladeren, hoofd vol stof

Afgelopen vrijdag om 12 uur was ik blij. De tentamens zaten erop! Hoewel ze niet makkelijk waren, en ik nog geen definitieve uitslag heb gehad was ik toch eventjes blij dat het binnen zitten, lezen lezen lezen en perceptie, aandacht en bewustzijn even van programma  geschrapt waren. Een weekend leuke dingen doen, uitrusten en lekker naar buiten toe.

Ik bezocht een hele lieve tante met wie ik een gezellig dagje had
 Ik ging wandelen in het bos met mijn nichtje om heerlijk bij te kletsen
Ik ging eindelijk weer hardlopen
Zaterdag blies ik witte wolkjes in de koude lucht
Ik las Bridget Jones’s Diary voor de tachtigste keer
Ik las verder in Kimberly Snyder’s The Beauty Detox Solution
Ik maakte voor het eerst Urap (en was daarin succesvol!), mijn favoriete gerecht deze zomer in Bali
Ik las alle blogs bij van de afgelopen week via bloglovin
Ik keek nieuwe afleveringen van New Girl
Een onverwachte macaron uit Parijs krijgen

Niet echt iets van dit weekend maar toch noemenswaardig; vorige week maakte ik tijdens yoga een halve kopstand waar ik best heel trots op ben. Misschien niet de moeilijkste positie, maar ik voelde mij licht euforisch nadat het gelukt was, en het thuis nog een keer lukte!

En verder heb ik heerlijk bijgeslapen en gewoon lekker gedaan waar ik zin in had. Gisteren is het nieuwe blok ingegaan, met nieuwe vakken en nieuwe kansen. Direct begonnen met het lezen van de artikelen zodat ik goed voorbereid de colleges in ga, en bij blijf met de stof.  Geïnspireerd door de heerlijkste herfstrecepten die ik bij verschillende blogs langs zie komen heb ik eigenlijk ook heel veel zin om straks iets te gaan bakken. Eerst nog even een artikel lezen, de was ophangen en de televisie uitzetten, en dan hopen dat de regen verdwijnt en het toch nog een mooie wandeldag wordt.


Dani

Weifkes, pact ui palto, zijme wig!

De regen klettert opnde ramen van de auto. Een mooi begin van de vrijdag, een mooi moment om op reis te gaan. Niet ver weg, geenzins exotisch maar op alle fronten weg van het hier en nu.

We rijden met het verstand op nul de snelweg richting het zuiden op. We volgen blindelings de aanwijzingen van onze vierde reisgenoot met de welbekende wegwijsnaam op. We praten, lachen en snaaien. Vanaf het moment dat Studio Brussel het overneemt van de Nederlandsr radio kriebelt het vakantiegevoel vanuit mijn tenen omhoog.

Een omweg langs de haven voert ons langs de leljkste stukjes van de omgeving Van Gent. Maar de lucht wordt met de kilometer blauwer, de tol is betaald en de afstand tot de stad Gent ligt nu nog slechts op loopafstand; we zijn er bijna ♪.

Een vrijdagmiddag vol windstoten die op ieder terras glasgerinkel veroorzaken. Onze Kriek smaakt er niet minder om. We kijken naar de bootjes van Gent, we luisteren naar de woorden in verschillende talen van verschillende mensen en zijn blij dat wij elkaar tenminste verstaan.

We vertellen elkaar hoe leuk het is om hier te zijn. Om hier te winkelen, terrasjes op te zoeken en typische dingetjes te kopen voor onszelf en de thuisblijvers. Het allerleukste is de uiteindelijke beleving van dit, met een jaar uitgestelde, alles. Moeite noch nog meer moeite worden gespaard tot ieder van ons tevreden is met Gent en het weekend. Voor ieder wat wils, en wat ieder wil gebeurt.

En wanneer je op de terugweg de zon met je mee hebt kun je je geen fijnere bestemming bedenken dan je zonovergoten achtertuin om het hele weekend nog even in je hoofd na te beleven.

Gents impressionisme (Belfort toren)

Tzal wel zijn

De strip (Graslei)

Kriekskes op de Graslei

Italiaanse wolken vanuit onze b&b

Een bakske drinken en chocolaatjes kopen bij een oud bakkertje (hoek Schepenhuis en Onderstraat)

Genieten van de Siciliaanse keuken bij Il Mezzogiorno (Baudelokaai 17)

Amai, Maria

Verjaardag vieren met cocktails!

Limonada (Heilige Geeststraat 7)

Lichtjes

Uitzicht #1

Uitzicht #2

Op ‘t zolderke

Rondvaart over de Leie en de Lieve

Kaarsjes in de kerk

 Dani

(L)even in disoriënt

Een week geleden is het alweer, dat ik mijn laatste blog schreef. Een periode waarin ik voor mijn gevoel een sprong in de tijd doormaakte. Het leven in de stad dat me de afgelopen jaren heeft gevormd tot wie ik nu ben, en waarbij ik me zo fijn voelde, heeft plaats moeten maken voor een terugkeer naar de omgeving waarin ik ben opgegroeid. Terug naar vroeger. Dit brengt een heel assortiment aan gevoelens omhoog; zowel emotioneel als fysiek. Het niet meer moeten van dagelijkse dingen als boodschappen doen of de was ophangen overschaduwt het niet meer hoeven ervan. Het niet meer kunnen van de dingen waar ik zo van hou, precies zoals ik het wil, dat mis ik.

Maar het is ook fijn. Fijn dat er altijd ergens een plek is waar ik terecht kan. Fijn dat die plek ook vertrouwd aanvoelt en me kent en naar me luistert.

Toch ben ik na een week nog steeds gedesoriënteerd. Ik bevind me nog steeds grotendeels in de stad, maar reis er per trein naartoe in plaats van op de fiets. Ik ga na het eten niet weer met de trein terug naar huis maar ben er al. Wanneer ik door de stad loop en mijn vertrouwde routes, winkels en straten herken, mag ik ze niet meer volgen; ze lopen nu immers anders af.

Het moeilijkste is om de hele situatie voor mezelf te concretiseren omdat ik mijn gevoel nog niet kan vertrouwen. Wanneer ik op centraal aankom zegt die: bus 18, 21 of 22, tram 9 of de metro naar Weesper; je bent met tien minuutjes thuis. Ik vond er sinds mijn 19e een thuis, en sinds tweeeneenhalf jaar voelt het ook echt als mijn thuis. Dit gevoel wil ik ook niet kwijt, want het wordt ook weer mijn thuis.

In de tussentijd geniet ik van de gezellige, leuke en mooie bijkomstigheden van mijn gevoelsmatige volksverhuizing. Met het strand, bos en een heleboel lieve mensen in de buurt is dat lang niet slecht!

Pins of the day!

Source: leilockheart.me via Danique on Pinterest


 Dani