The tide is high

The urge to write in English is back so I decided to give into it. The urge didn’t just randomly come back to me though. It was caused by the presence of  an American person  in our house. She forced us to speak English all the time so nobody would feel left out during any conversation (I’m just kidding). I originally started blogging in English in 2006 and I’ve been switching between English and Dutch occasionally (leaving any French/Swedish/Japanese little blurtouts aside). This is one of those moments that I just really feel like sharing some English words with the little amount of readers I have left. It doesn’t matter, I understand.

Wedding pictures with the Erasmus crew

Erasmus_jump

So I’ve been enjoying the summer as much as I could. At least I tried to do so, by leaving this Holland country two times. My first goodbye was said when traveling to Sweden for a week to attend my friends wedding there. Ever since spending 5+ months in Sweden, arriving at Arlanda airport always makes me feel like I’m coming home. I had a perfect week. Being in Stockholm, Uppsala and Linköping in the presence of my friends felt so good that I didn’t want to leave. Luckily I had another trip to look forward to. Zakynthos, an Ionian island located just beneath Greece’s main land. I traveled there with a friend whom I’ve known since highschool.  Considering our mutual weird sense of humor this trip was bound to be a success. And it was. We laughed, ate, swam and relaxed a lot. And since it wasn’t exactly “the island of adventures” this was a perfect opportunity for me to truly lay back and do nothing. A thing I rarely like to do, but it was good.

The view from our favorite restaurant Aperitto

Photo Aug 11, 19 23 46

So now I’m awaiting my masters year at the uni; Clinical neuropsychology. I’m both excited and wanting it to be over ASAP. The latter coming from the strong sense of wanderlust that’s racing through my body. I blame Bali. I thank Bali. As soon as all of this is over, I’m heading back there. Back to exploring.

Until here, until next time :)

Advertisements

Week

Een week thuis. En langer sinds mijn laatst geschreven stukje. Ik ben terug van heel ver weggeweest. Zo ver ben ik nog nooit geweest, maar zo ver wil ik heel graag weer gaan. Vorige week zondag landde ik om 7 uur ‘s ochtends op Schiphol van een heerlijke vakantie in/op Bali. Voorlopig gebruik ik in.

Het hele jaar heb ik er naartoe geleefd. Wanneer het studeren even te zwaar werd, het op mijn werk te druk werd, het gewoon allemaal even tegenzat, was ik in mijn gedachten vast in Bali. Ongeacht mijn onvermogen om een voorstelling van het eiland, de mensen en de manier van leven te kunnen maken, bracht de gedachte aan het daar zijn mij nieuwe motivatie om gewoon alles door te zetten.

Balibalibali <3

En dan ineens gebeurt alles tegelijk en sprint de tijd vooruit. Alle lasten vallen van je schouders en het enige wat plotseling nog telt is de zon, buitenlandse bestemmingen en loslaten. Een heerlijke plotselinge minivakantie naar Zuid Frankrijk (waar ik het al eerder over had) in juli voldeed al aan die drie dingen, maar bleef me doen verlangen naar meer. Ik hou ervan om weg te zijn van huis, en om nieuwe omgevingen te ontdekken. Het maakt me niet uit hoe ver weg, als het maar iets nieuws en onbekends met zich meebrengt. Hoewel, helemaal onbekend is Zuid Frankrijk niet. Een westers alternatief voor Nederland, waarbij de natuur mooier, de temperatuur beter en het eten lekkerder is. En waar het natuurlijk heerlijk mensen kijken is. Dit waren de leukste dingen uit mijn Côte d’Azur/Provence vakantie:

ontbijten in het zonnetje na een nachtje slapen in Beaune wakker worden met een uitzicht als in de film  eindelijk mijn verlangen om Monaco te zien verwezenlijken  boodschappen doen bij de Carrefour zo groot als Walmart  voor het eerst macarons eten  eindelijk the girl who kicked the hornets nest uitlezen  een ijsje eten in de zon  Tropeziennes sandaaltjes kopen  foto’s maken en experimenteren met mijn nieuwe camera  geen vestje mee hoeven nemen als je weggaat  de smalle, typische franse straatjes  alle borden en franse woorden die je tegenkomt oplezen  les meilleurs baguettes chaque jour  zwemmen in een azuurblauwe zee ♥ de herinneringen en foto’s van deze vakantie

Middellands uitzicht

Draguignan

Visjes in Monaco

Institut Océonographice de Monaco

A perfect city

Bormes les Mimosas

Bormes les Mimosas

Macarons in Grasse

Saint Tropez

Het is inmiddels alweer drie weken geleden sinds ik thuiskwam van vakantie en twee weken geleden sinds ik aan deze post begon. Een tussentijd om mentaal afstand te doen van het fijne vakantieleven waaraan ik zo gewend was geraakt. Een tussentijd om me mentaal voor te bereiden op mijn laatste bachelorjaar psychologie. Boeken gekocht, iedereen in geuren en kleuren enthousiast gemaakt over mijn vakantie op Bali en nog een paar rondjes hardgelopen want de Dam tot Damloop komt nu wel erg dichtbij. Genoeg stof dus nog voor heel veel blogjes!

 Dani

Uitstel afstel gestel

Het jaar zit erop, ik kan opgelucht ademhalen. Althans, dat kan ik proberen. De laatste weken lukt het me niet meer om normaal te ademen. Om alle afgesloten dingen achter me te laten en even nergens meer aan te denken. Ik voel me opgejaagd, alsof er op ieder moment iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Het rationaliseren van deze gevoelens heeft geen zin, of slechts voor een paar minuten. Het dringt niet door, mijn gestel wil er niet aan. Maar ik wil er wel aan. Ik wil een zomervakantiegevoel, waarbij ik me tot niets verplicht hoef te voelen, waarbij ik me kan overgeven aan ontspanning, zonnebaden, gedachteloze hardlooprondjes en in zijn staat zijn daarvan te genieten.

De gedachten die door mijn hoofd gaan beïnvloeden ook mijn fysieke gestel. Mijn hart klopt sneller, frequente adrenalinestroompjes en een allesbehalve sterk gevoel in mijn hele lichaam. Het is behoorlijk vermoeiend, en ik weet niet waar het vandaan komt.

Voorheen werkte het altijd goed om van me af te schrijven. Het is dus niet zonder reden dat ik mijn blog gebruik om de hierboven beschreven onrust eruit te krijgen. Al schrijvende vormen de woorden zich tot een begin van het einde. Een begin van de weg naar rust. Ik ga ervoor zorgen dat ik mijn gedachten weer in het gareel krijg. Van mijn gedachten naar mijn gevoel, en van mijn gevoel naar mijn lichaam. Alles staat met elkaar in verbinding en kan weer een kloppend geheel worden als de balans hersteld is.

Met in ieder geval één obstakel minder en een hoop leuke vakanties, mooi weer en gezelligheid in het vooruitzicht zijn de omstandigheden ernaar om die balans weer te vinden. Ik ga meer aandacht besteden aan mezelf en uitzoeken wat de reden is van die aanhoudende onrust. Ik zal de weg hiernaartoe op deze blog beschrijven voor mezelf, hopend op een zelfinzichtelijk naslagwerk voor de toekomst.

Positive pins

 

Source: Uploaded by user via Danique on Pinterest

En de best passende als laatst…


 Dani

(L)even in disoriënt

Een week geleden is het alweer, dat ik mijn laatste blog schreef. Een periode waarin ik voor mijn gevoel een sprong in de tijd doormaakte. Het leven in de stad dat me de afgelopen jaren heeft gevormd tot wie ik nu ben, en waarbij ik me zo fijn voelde, heeft plaats moeten maken voor een terugkeer naar de omgeving waarin ik ben opgegroeid. Terug naar vroeger. Dit brengt een heel assortiment aan gevoelens omhoog; zowel emotioneel als fysiek. Het niet meer moeten van dagelijkse dingen als boodschappen doen of de was ophangen overschaduwt het niet meer hoeven ervan. Het niet meer kunnen van de dingen waar ik zo van hou, precies zoals ik het wil, dat mis ik.

Maar het is ook fijn. Fijn dat er altijd ergens een plek is waar ik terecht kan. Fijn dat die plek ook vertrouwd aanvoelt en me kent en naar me luistert.

Toch ben ik na een week nog steeds gedesoriënteerd. Ik bevind me nog steeds grotendeels in de stad, maar reis er per trein naartoe in plaats van op de fiets. Ik ga na het eten niet weer met de trein terug naar huis maar ben er al. Wanneer ik door de stad loop en mijn vertrouwde routes, winkels en straten herken, mag ik ze niet meer volgen; ze lopen nu immers anders af.

Het moeilijkste is om de hele situatie voor mezelf te concretiseren omdat ik mijn gevoel nog niet kan vertrouwen. Wanneer ik op centraal aankom zegt die: bus 18, 21 of 22, tram 9 of de metro naar Weesper; je bent met tien minuutjes thuis. Ik vond er sinds mijn 19e een thuis, en sinds tweeeneenhalf jaar voelt het ook echt als mijn thuis. Dit gevoel wil ik ook niet kwijt, want het wordt ook weer mijn thuis.

In de tussentijd geniet ik van de gezellige, leuke en mooie bijkomstigheden van mijn gevoelsmatige volksverhuizing. Met het strand, bos en een heleboel lieve mensen in de buurt is dat lang niet slecht!

Pins of the day!

Source: leilockheart.me via Danique on Pinterest


 Dani