Jasmine dragon pearls

Het is al bijna een maand geleden dat ik mocht komen thee proeven bij Pols Potten in Amsterdam. Samen met een vriendin toog ik naar het Java-eiland waar we samen met een aantal andere bloggers en theefanaten verwelkomd werden door Sarah. Zij was tevens degene die me had uitgenodigd voor dit proef-event, in samenwerking met Mr. Jones. Mr. Jones maakt zich sterk voor eerlijke en biologisch geteelde thee. Wij waren de gelukkigen die hun nieuwe exclusieve nieuwe theelijn mochten proberen.

Met een prachtig opgemaakte tafel, designer kopjes en schoteltjes en de allerfijnste theetjes werd het een heerlijke middag. Ieder van de 6 theesoorten werd geserveerd door één van de oprichters van Mr. Jones, terwijl de ander ons de verhalen achter de specifieke thee soorten bijbracht. Tijdens de proeverij wrong fotograaf Jet Braas zich in allerlei bochten om alles tot in detail vast te leggen met haar camera. Voilá, een kleine impressie!

IMG_3894

IMG_3953

IMG_4145

IMG_4159

IMG_4162

We sloten het geheel in stijl af met een glaasje champagne en een superleuke goodiebag met o.a. mijn favoriete Mr. Jones thee van die middag, en mooie porseleinen thee bekertjes van Pols Potten. Mr. Jones en Sarah, bedankt voor de fijne middag!

 

Advertisements

L’espoir

Ik woon een beetje overal en nergens de laatste tijd en ik merk dat ik sterk verlang naar een plek voor mezelf. Helemaal voor mezelf. Toen ik van de week door de Plantagebuurt liep, passeerde ik een huis vlak achter het Hortus bosje waar de bewoonster buiten met een stofzuiger in de weer was. Terwijl ik langsliep bekeek ik het tafereel. De vrouw leek zich niet bewust van mijn passeren en klooide wat aan met het stofzuiger snoer. Ik vond de moeilijkheden die zij met de stofzuiger had in het niet vallen bij mijn gebrek aan een eigen plek. Gedachten als: “Hoe dankbaar zou ik elke dag zijn als ik zo’n fijn huis zou hebben…” vormden zich in mijn hoofd en bleven me bezighouden toen ik de straat allang al weer uit was. Soms vind ik dat mensen wel wat meer besef mogen tonen van het geluk dat zij hebben. Op huizengebied dan. Minutenlang blijf ik vergelijkingen maken tussen het huizengeluk van de ander, en mijn diepe verlangens daartoe. Ik weet dat mijn eigen plek gebrek-stemmetje die gedachten veroorzaakt heeft, en alles behalve rationeel is. Al wandelend denk ik vervolgens aan al het geluk dat ik in mijn leven heb en maak er in mijn hoofd een lijstje van. Een lijstje waar ik blij van word, dat merk ik aan mijn gevoel. De zon schijnt en het wordt een spannend jaar. Ik kies ervoor om me daar op te focussen en de regie verder uit handen te geven. Het komt allemaal wel goed. En wat nu niet komt zal zich wel tonen wanneer het daar tijd voor is. Geloof ik.

Life

Pumpkin day!

Alweer een week voorbij. Alweer een zondag waarin ik het grootste gedeelte van de dag over geheugen lees en leer. Er zijn zoveel andere dingen die ik liever zou willen doen maar waar ik door een naderend tentamen minder tijd voor heb. Voor/na/tijdens het studeren kon ik het toch niet laten om even:

een pompoen én de pitjes ervan te roosteren, te pureren en er heel veel lekkere dingen van te maken  me realiseren hoe leuk koken en bakken ook alweer is  via deze blog de muziek van Regina Spektor te ontdekken en deze vervolgens de hele dag luisteren   voor het eerst sinds de Dam tot Dam een rondje hardlopen door het bos   de opening van het nieuwe schaatsseizoen op de ijsbaan waar ik werk  blogs te lezen en inspiratie op te doen  groene smoothies te maken  mijn dikke Halloween sokken aan te doen  seizoen 5 van Gossip Girl af te kijken  gezellige dingen doen in de stad  me verdiepen in Ayurveda ♥ scrabbelen wandelen in een herfstzonnetje in het bos  naar zangles te gaan en overgangen tussen curbing en neutral te oefenen

Regina Spektor – Ne me quitte pas

Als het gaat om het najaar heb ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant is er de gezelligheid van het binnenzitten met warme thee en een boekje bij de open haard. Aan de andere kant is er mijn lastige huid die  vervelend gaat doen als de kachels weer gaan branden. De droge lucht in combinatie met mijn allergiegevoelige gestel leiden tot irritatie, jeuk en een oncomfortabel gevoel. Met mijn homeopathische middeltjes, gezonde eten en rustzoekende mindset probeer ik het een beetje in het gareel te houden en me er niet teveel op te focussen (al is dat moeilijk). Hopelijk kan ik in december genieten van alles wat de winter te bieden heeft in plaats van me druk te maken over het wel of niet branden van een kachel en de manier waarop mijn huid daarop gaat reageren.

Nu, na een heerlijk warm bad en een kopje zelfgemaakte spinazie broccolisoep, vind ik het mooi geweest voor deze zondag. Weltrusten!

 Dani

Nog 1 nachtje slapen

Morgen is het zover. Morgen is het eindelijk zover na al die maanden trainen. Rustig aan begon ik in april met het opbouwen van mijn conditie via Start to Run. De Dam tot Damloop 2012. Een afstand van 10 Engelse Miles, ofwel 16,1 kilometer hardlopen vanaf de Prins Hendrikkade in Amsterdam, naar de Peperstraat in Zaandam. Twee jaar geleden liep ik voor het eerst de Dam tot Dam, een item dat ik al een tijdje op mijn bucketlist had staan. Een uitdaging om mezelf tegenover mezelf te bewijzen. In 2010 liep ik hem samen met mijn vader. Elk kilometerpunt passeerden we tegelijk, alle tijdpunten passeerden we tot op de seconde gelijk en ook de finish kwamen we gearmd over. Kortom; het was een fantastische ervaring die smaakte naar meer.

Het jaar daarop waren mijn dagen gevuld met colleges, werk en andere afspraken waardoor ik bijna geen tijd overhield om te trainen. Op de dag van de Dam tot Dam kon ik het toch niet laten om een paar runbuddies te gaan aanmoedigen bij de start. Ondanks de stromende regen was de sfeer op de Prins Hendrikkade fantastisch. De runnersvibe voelde ik tot in mijn tenen, het was alleen jammer dat mijn hardloopschoenen thuis lagen, en mijn conditie op dat moment meer geschikt was voor de Dam tot Dam wandeltocht. Ik baalde… ik wilde meedoen! Op dat moment besloot ik om me voor het jaar erop in te schrijven zodra het kon. En dat deed ik ook.

Inmiddels is het bijna een week geleden sinds ik begon dit bericht te schrijven, en bijna een week geleden sinds ik mijn beste run ooit heb gelopen. Hoewel ik de laatste weken niet eens geweldig getraind heb ging het als een trein. Ik liep heerlijk, ik vloog bijna, en genoot van iedere stap. Ik was zeker niet een van de snelste, maar dat was ook niet waarom ik het deed. Ook dit jaar rende ik weer met mijn vader. De laatste weken trainden we regelmatig samen en gingen we ook deze Dam tot Dam redelijk gelijk op en dat was fijn.

Unieke Dam tot Dam momentjes:
een week van tevoren je startnummer ophalen de zenuwen op weg naar de start  perfect loopweer hebben, perfect!  heel veel bananen eten ♥ het gevoel om door de IJ-tunnel te lopen waar keiharde trommelmuziek je door de eerste kilometer duwt  de mensen langs de kant van de weg die voor hun huis tenten opzetten en de hele dag feestvieren omdat JIJ (en tienduizenden anderen) langsloopt  kinderen die hun handjes ophouden voor een high five van jou  Zaandam inlopen tussen de hekken door en in plaats van toeschouwer te zijn, zijn er toeschouwers voor jou  familie die vlakbij de finish staat te wachten om foto’s te maken onverwachte cadeautjes krijgen onderweg  zonnebloemen krijgen na de finish  drie minuten sneller zijn dan de vorige keer  direct na de finish alleen maar kunnen lachen  nu alweer zin hebben in volgend jaar!  het jammer hè? gevoel als je weer op weg naar huis bent omdat het nu weer een jaar wachten is

En tot slot een bewijs van deze geweldige dag en ervaring. Ernaar terugkijkend voel ik weer de rush van het rennen. En niet de welbekende runners high, maar de Dam tot Dam high die ik iedereen kan aanraden.

Startnummer binnen!

Blij!

 Dani