L’espoir

Ik woon een beetje overal en nergens de laatste tijd en ik merk dat ik sterk verlang naar een plek voor mezelf. Helemaal voor mezelf. Toen ik van de week door de Plantagebuurt liep, passeerde ik een huis vlak achter het Hortus bosje waar de bewoonster buiten met een stofzuiger in de weer was. Terwijl ik langsliep bekeek ik het tafereel. De vrouw leek zich niet bewust van mijn passeren en klooide wat aan met het stofzuiger snoer. Ik vond de moeilijkheden die zij met de stofzuiger had in het niet vallen bij mijn gebrek aan een eigen plek. Gedachten als: “Hoe dankbaar zou ik elke dag zijn als ik zo’n fijn huis zou hebben…” vormden zich in mijn hoofd en bleven me bezighouden toen ik de straat allang al weer uit was. Soms vind ik dat mensen wel wat meer besef mogen tonen van het geluk dat zij hebben. Op huizengebied dan. Minutenlang blijf ik vergelijkingen maken tussen het huizengeluk van de ander, en mijn diepe verlangens daartoe. Ik weet dat mijn eigen plek gebrek-stemmetje die gedachten veroorzaakt heeft, en alles behalve rationeel is. Al wandelend denk ik vervolgens aan al het geluk dat ik in mijn leven heb en maak er in mijn hoofd een lijstje van. Een lijstje waar ik blij van word, dat merk ik aan mijn gevoel. De zon schijnt en het wordt een spannend jaar. Ik kies ervoor om me daar op te focussen en de regie verder uit handen te geven. Het komt allemaal wel goed. En wat nu niet komt zal zich wel tonen wanneer het daar tijd voor is. Geloof ik.

Life

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s